Na 2019 lukte het niet, neemt Maaseik nu wel de scepter over van Roeselare? "Er staat een sneltrein op de rails"

In dit artikel:

Maaseik heeft de Belgische landstitel veroverd en lijkt daarmee een machtswisseling in het Belgische volleybal in te luiden: de traditieclub pakte voor het eerst sinds 2019 weer het kampioenschap en verwijderde Roeselare na vijf jaar van de troon. Manager Dieter Leenders sprak na een lange viernacht van opluchting en trots: het kampioenschap betekent veel voor Maaseik en voor het hele Belgische volleybal, vooral na een seizoen waarin de ploeg regelmatig de bovenhand had in duels met Roeselare (acht ontmoetingen, slechts twee nederlagen).

Analist Geert Heremans prees Maaseik om het spectaculaire en krachtige spel, met een sterke serve en veel variatie in de aanval. Een belangrijke motor was de Nederlander Sil Meijs, die zich in één seizoen ontwikkelde van spelverdeler tot onstuitbare hoofdaanvaller — zijn vertrek naar Italië is dan ook een dubbel gevoel voor de club. Maaseik heeft echter al een vervanger klaarliggen; Leenders hield de naam nog achter de hand. Bovendien blijft coach Pawel Woicki, en dat draagt volgens kenners bij aan de continuïteit en de teamspirit die dit succes mogelijk maakten.

Hoewel Maaseik dit seizoen in de beker finaliste Menen nog de baas moest laten, brengt de titel ook Europees voordeel: Maaseik wordt volgend seizoen als enige Belgische vertegenwoordiger in de Champions League ingeschreven, een prestige- en inkomstenbron die Roeselare dit jaar ontbeert.

Voor Roeselare breekt een herstelfase aan. Naast het missen van beker en titel kampt de club met veroudering en personele wissels: Matthijs Verhanneman stopte eerder, nu volgt Pieter Coolman en vertrekt hoofdaanvaller Basil Dermaux. Roeselare haalde wel ervaren Belgen Gilles Vandecaveye en Martijn Colson, maar analisten verwachten dat het opnieuw opbouwen geen makkelijke opgave wordt tegenover een Maaseik dat als sneltrein lijkt te rijden.